Boray Biçer

Nâzım Hikmet şiiriyle ilk kez, ortaokulda tanışmıştım. Livaneli albümlerinden adını duymuştum ancak bir “okur”, özellikle “şiir okuru” sayılamayacağımdan kendisine yaklaşmamıştım. Şiirleriyle kitap boyutunda ilk kez, mavi renk üzerine yakışıklı portrelerinden birisi işlenmiş, “Sevda Ateşten Gömlek” başlıklı bir kitapta karşılaştım. Bu kitabın, Bilgi Yayınevi için merhum Asım Bezirci’nin düzenlediği Nâzım Hikmet: Bütün Şiirleri edisyonunun kitaplarından birisi olduğunu sonradan fark edecektim.

İncesu, Afyonkarahisar ilinin Dinar ilçesine bağlı küçük bir belde.. Ben İncesu’yla bir kitap üzerinden tanıştım. Kültür Bakanlığı’nın yayımladığı bir sanat kitabı: “İncesu: Hediye Edilmiş Günler” adını taşıyan bu kitap, 2002 yılında yayımlanmış. Basım kalitesi, tasarımı ve içeriğiyle hemen beni kendine çeken kitabı incelediğimde bir hayli şaşırdığımı itiraf etmeliyim. 2001 yılında, Almanya’da yaşayan İncesulu yurttaşların kurduğu “İncesu Bilim, Eğitim ve Dayanışma Merkezi” bir kültür etkinliği düzenler. Buna göre, Wiesbaden Yüksek Meslek Okulu‘nun Biçim Sanatı Bölümü‘nden bir grup öğrenci, öğretim üyesi Prof. Guido Ludes başkanlığında İncesu’ya gelirler. Beldenin görsel olanaklarını plastik sanatlara döken gençler, fotoğraf, baskı ve resimlerle İncesu’yu güzel sanatlara konu ederler. 2002 yılında, bu “sempozyum” çalışması kitaplaştırılır. İki dilde yayımlanan kitap, bir beldenin taşıdığı gizilgücün sanatsal varoluşa kattığı anlamı vurgulaması açısından dikkate değerdir.

15 Ağustos 2009 Cumartesi günü Afyonkarahisar ilinin Dinar ilçesine bağlı İncesu beldesindeydim. İncesu Kültür ve Sanat Şenliği‘nin bu yıl onuncusu düzenlendi. Bu şenlikte, önceden bir gezi kitabından tanıdığım Muzaffer Maden’le tanışma şansına sahip oldum.

Yazarın, “Kaşgar ve Ötesi” kitabının sonunda yer alan kısa yaşamöyküsü şöyle:

“Muzaffer Maden, Dinar’ın İncesu köyünde 1929′da doğdu. İlkokulu köyünde, liseyi Afyon’da okudu. Daha sonra 1953′te İstanbul Üniversitesi Diş Hekimliği Okulu’nu bitirdi. Bir süre Dinar’da diş hekimliği yaptı. Askerliğini Sarıkamış Askeri Hastanesi’nde yedek subay olarak tamamladı. Aynı zamanda yöre halkının ağız sağlığı hizmetinde de bulundu. Bu arada kuzeyinden güneyine bütün Doğu Anadolu’yu görmek fırsatını da buldu. Sonra Dinar’a işine döndü. Kısa bir süre haftalık “Yeni Dostluk”ta yazdı. 1959 yılında ilk yurt dışı gezisi olarak Akdeniz ülkeleri’ne açıldı. 1962′de İsviçre’ye gitti. Orada evlendi. O günden bu yana İsviçre’de diş hekimliği yapmaktadır.  Maden’in en büyük tutkusu kitaplar ve gezilerdir. Tatillerini geziye çıkarak değerlendiren Maden, bugüne kadar, Türkiye’nin komşu ülkelerini, Avrupa’nın kuzey ucundan güney ucuna kadar hemen hemen tamamını, Amerika Birleşik Devletleri’nin Hawaii’ye kadar büyük bir kısmını (3 kez), Bahama, Jamaika adalarını, Kuzey Afrika, Kenya, bütün Güney Afrika’yı, Pakistan, Hindistan, Burma, Tayland, Kamboçya’nın belli başlı yerlerini gördü. 1988 yılında Moskova’nın doğusundaki yabancılara yeni izin verilen Novosibirsk, İrkutsk, Baykal Gölü, Alma Ata, Taşkent, Semerkant, Buhara gibi Orta Asya’nın (Batı Türkistan = Batı Türkeli’nin) önemli yerlerini; 1990 yılında Kuzey Çin ve ünlü İpek Yolu’yla Doğu Türkistan’ın (Doğu Türkeli = Uygur Özerk Bölgesi = Xinjiang’ın) yabancıların görmesine yeni izin verilen yerlerini gezip gördü.

Genç fotoğraf sanatçısı (kendi deyimiyle fotomuhabir) Cenk Pekcanattı’nın ülkemizdeki fotoğraf ortamı ve fotoğrafçıya bakışı tartıştığı ironik “Dinle Küçük Fotoğrafçı” adlı yazıya buradan ulaşabilirsiniz.

İyi okumalar..

Yazının kaynağı FotoRitim dergisidir.

Cenk Pekcanattı DeviantArt sayfasına buradan ulaşabilirsiniz.

Ek olarak, Pekcanattı’nın güzel bir çalışması: Caferiler